หายไปเป็นเดือน แต่โปรเจค ยังไม่ปิดนะจ้ะ พอดีเมื่อสองอาทิตย์ก่อนมีคนแจ้งว่าโอนเงินเข้ามา ก็เลย มาแปะดูก่อนจ้ะ

 เดี๋ยวจะมาอัพ รายละเอียดหนังสือเทอมสองให้อีกทีนะคะ

 

เหมือนว่าจะไม่ได้อัพบลอค นานมาก

แค่จะอัพ ให้ทราบว่า ยังมีชีวิตอยู่จ้ะ แม้ว่าจะใกล้จะกลายสภาพเป็นผีดิบในเร็ววันนี้

งานเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ยุ่งมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

มีเรื่องให้เครียดเยอะไปหมดเลย แต่คาดว่า ปรับตัวได้เมื่อไหร่คงดีขึ้น

 

ปล. โปรเจคบ้านขอบด้ง ยังไม่ปิดนะจ้ะ กำลังจะเริ่ม หนังสือเทอมสอง ให้น้อง ๆ แระ

ช่วงนี้ ลูกสาวอาการไม่ค่อยดีค่ะ จขบ.เลยใช้ บริการรถเมล์ เกือบทุกวัน ก็เลยได้เห็นพฤติกรรมของคนเมืองในตอนนี้ หลายอย่างเหมือนกันค่ะ

น้ำใจในการขึ้นรถเมล์ของคนเรา ก็แย่ลงนะ จขบ.ว่า ถ้าเทียบกับสมัย จขบ.ยังเรียนอยู่มหาลัย (อย่าถามว่ากี่ปีมาแระนะ ไม่ตอบหรอก) อย่างเวลาขึ้นลงหน่ะ ปกติเค้าต้องให้คนลง ลงมาหมดก่อนไม่ใช่เหรอ ทำไมเดี๋ยวนี้ต้องพยายามแทรกตัวขึ้นไปให้ได้ก่อนหล่ะ คนลง ก็ลงลำบาก คนขึ้น ก็ลำบาก รถก็ติด (รถเมล์ชอบจอดกลางถนนอีก) เวลามีคนแก่ หรือเด็กขึ้นรถ ทำไมคนส่วนใหญ่ถึงได้ทำเป็นมองไม่เห็น วันก่อน จขบ.ขึ้นรถไปทำงาน ก็เห็นคนแก่คนนึง อายุเกิน 65 แน่ๆ ยืนโหนอยู่ พร้อมของถุงใหญ่ ๆ กองอยุ่ที่เท้า คนที่นั่งอยู่ ไม่หลับนะ แต่ไม่ลุกให้แกนั่งซะงั้นอะ (จขบ.ก็ยืนจ้ะ ไม่งั้นลุกให้แกนั่งแระ) พอคนที่นั่งอยู่จะลงป้าย ก็มีผู้หญิงคนนึง เสียบเข้าไปนั่งเลย ทั้ง ๆ ที่ลุงคนนั้น ก็น่าจะอยู่ในสายตาผู้หญิงคนนั้นนะนั่น เห็นแล้ว ก็ได้แต่เกาหัวในใจอะ ทำไมคนเมืองสมัยนี้ ถึงได้ขาดแคลนน้ำใจกันนัก

จริง ๆ จขบ.ว่า เอื้อเฟื้อแก่เด็กและคนชรา ก็พอค่ะ สตรีเดี๋ยวนี้มีเยอะกว่าบุรุษประมาณ 3 เท่า แถมสตรีสมัยนี้ก็พึ่งพาตัวเองได้ซะเป็นส่วนมาก ถ้าจะให้เอื้อเฟื้อให้สตรี ก็ให้คนท้องเถอะค่ะ น่าสงสารออก บางคนท้องแก่ ก็ยังขึ้นรถเมล์ ก้าวขึ้น ก้าวลง จขบ.ว่าลำบากไม่ใช่เล่นนะคะ  อ้อ อีกเรื่อง เวลาเห็นคนถือของอะ เมื่อก่อน (ตอนสมัยเรียนอีกแระ) คนนั่งเค้าชอบอาสาถือให้มะใช่เหรอ หรือว่าเดี๋ยวนี้เค้าไม่ฮิตแบบนี้กันแล้ว - -"

ไหน ๆ ใคร ๆ ว่าคนไทยมีน้ำใจไง จขบ.ว่ามันเริ่มน้อยลงแล้วหล่ะ เห็นแบบนี้แล้วมันน่าเศร้าเหมือนกันเนอะ